Het verhaal van Rob

Rob was al meer dan 10 jaar ondernemer. De administratie was niet zijn sterkste punt: al jaren een puinhoop. In 2009 kreeg hij een controle van de belastingdienst. Het vernietigende rapport zorgde er helaas niet voor dat hij het beter ging aanpakken. Lees het verhaal van Rob.

Herseninfarct

Dan slaat het noodlot toe. Rob krijgt een herseninfarct. Hij overleeft het, maar is blijvend gehandicapt. Hij is niet meer in staat te werken. Gelukkig krijgt hij een pre-pensioen. Dat is echter niet genoeg om alle kosten te kunnen betalen. Bovendien blijkt dat hij tienduizenden euro’s aan schulden heeft opgebouwd in de afgelopen jaren. De administratie is een puinhoop. Vanaf 2010 zijn er geen jaarrekeningen meer gemaakt. De deurwaarders staan op de stoep en leggen beslag op alles wat er is. Rob kan zijn huur niet meer betalen en schakelt familie en vrienden in voor hulp. Rob meldt zich bij de gemeente. De gemeente laat weten dat ze niets voor Rob kunnen betekenen. Een schuldhulptraject is niet mogelijk vanwege het ontbreken van de jaarrekening – en daarmee een compleet schuldenoverzicht – ze laten de familie weten dat alleen Over Rood en maatschappelijk werk wellicht nog iets kunnen betekenen., Maatschappelijk werk geeft aan dat de casus veel te complex is en verwijst door naar Over Rood. Een bevriende accountant die eerst bereid leek de zaak op te lossen haakt bij het zien van de puinhoop af.

Ten einde raad

Ten einde raad melden familie en vrienden van Rob zich bij Over Rood. Ik stel de familie gerust en geef aan dat Over Rood bereid is de familie te helpen als ze bereid zijn onder onze begeleiding het uitvoerende werk te doen voor het maken van de jaarrekening. Tegelijk maak ik me zorgen. Zelfs als alle facturen en bankafschriften correct geboekt zijn zal het ca. 1000 euro kosten om de jaarrekeningen op te stellen en de aangiftes IB te maken. Rob kan dit bedrag zelf nooit betalen aangezien beslag is gelegd op al zijn inkomen boven de bijstandsnorm.

Ik vraag de familie bijzondere bijstand aan te vragen voor de kosten van de jaarrekening. Het is een bijzondere situatie waar overduidelijk sprake is van betalingsonmacht voor noodzakelijke kosten. De bijstandsaanvraag wordt afgewezen wegens het ontbreken van de benodigde financiële informatie en een te hoog inkomen. Het beslag doet daar niets aan af.

De discussie

Omdat ik niet kan accepteren dat in mijn land mensen die zo in problemen terechtkomen niet geholpen kunnen worden en op straat belanden ben ik bereid dat bedrag zelf te betalen. Ik besluit echter eerst de discussie aan te gaan met de gemeente. Ik bel een ambtenaar bij de gemeente die ik heb leren kennen als iemand die een genuanceerde afweging kan maken en ook goed uit kan leggen waarom iets wel of niet kan. Ik bel hem en vertel dat ik ons land niet meer begrijp. Hoe kan het gebeuren dat we miljoenen euro’s uitgeven aan een viaduct waar eekhoorntjes over kunnen steken zodat hun leefgebied wordt vergroot (iets waar ik overigens een voorstander van ben) terwijl we onze eigen inwoners voor een bedrag van 1000 euro na het krijgen van een herseninfarct op straat laten belanden.

Te complex

De ambtenaar kan dat ook niet uitleggen. Hij is bijna even boos als ik en belooft me de casus intern te bespreken en terug te bellen. Twee dagen later belt hij terug. “De bijstand is geregeld. En, by the way, er was een soortgelijke casus waarin de bijstand ook was afgekeurd. Dat besluit is ook direct teruggedraaid.” De ambtenaar geeft aan dat de ambtenaren die deze aanvragen moeten beoordelen niet de expertise hebben om een genuanceerd oordeel te kunnen vormen. Het ontbreekt ze eenvoudig aan expertise om de beschikbare cijfers te analyseren en te toetsen aan de wet en regelgeving. Kortom het is te complex voor ze.

Behoefte aan meer kennis bij gemeente

Hij vraagt me in voorkomende gevallen na het indienen van de aanvraag direct contact met hem op te nemen zodat hij kan zorgen dat er met de juiste kennis naar de casus gekeken wordt.

Het verhaal van Marco

Marco was een CNC operator. Een mooi vak. Maar helaas ging het niet goed met het bedrijf waar hij werkte. Hij werd ontslagen. Dit was hét moment om zijn eigen bedrijf te beginnen. Marco maakte al snel een redelijke winst. In 2012 begon de omzet terug te lopen. Hij kon zijn rekeningen niet meer betalen. Marco gaf zijn bedrijf op en ging op zoek naar een baan. Als uitzendkracht verdiende hij minder dan bijstandsniveau. De schulden liepen op. Over 6 weken staat hij op straat….Lees het verhaal van Marco.

Uitkering aangevraagd

Marco meldde zich bij de Sociale dienst. Hij vroeg een uitkering aan en wendde zich tot schuldhulpverlening. Schuldhulpverlening kon Marco niet helpen. Omdat de jaarrekening van 2012 nog niet gemaakt was, was de belastingschuld onduidelijk. Pas als alle schulden vast stonden kon het traject worden opgestart. Daarvoor moest dan wel de belastingaangifte zijn gedaan. Marco zat vast want geld voor een boekhouder had hij niet.

Bijstand werd afgewezen

Er kwam nog meer slecht nieuws. De bijstandsuitkering werd afgewezen. Vanwege het ontbreken van de jaarrekening kon niet worden vastgesteld hoeveel Marco verdiend had en hoeveel vermogen hij had. Daarom kreeg hij geen uitkering. Ook een tweede aanvraag en bezwaar ertegen werd afgewezen omdat er cijfers van het bedrijf ontbraken. De ene ingewikkelde brief na de andere plofte ondertussen op zijn deurmat. Beslagleggingen, dwangbevelen etc. Marco was ten einde raad en dacht maar 1 ding: Ik moet geld verdienen. Hij pakte elk baantje wat hij krijgen kon. Werkte dag en nacht. Maar het hielp niet. Het geld dat hij verdiende betaalde hij aan de meest agressieve deurwaarders. Ondertussen liep zijn huurachterstand op. De schuldhulpverlening kon niets doen omdat er geen vast inkomen was.

Dreigende huisuitzetting

Marco meldde zich ten einde raad bij het bureau huisuitzetting. Inmiddels dreigde hij met zijn gezin en al op straat te worden gezet. Aangezien het om een ondernemer ging en er niet voldoende inkomsten waren om de lopende huur te betalen kon zelfs het bureau huisuitzetting niet veel doen. Marco werd doorverwezen naar Over Rood.

Samen met Over Rood weer de draad opgepakt

In het gesprek dat ik met Marco had, proefde ik de angst en frustratie. Bang dat ook wij hem niet wilden helpen, deed hij omzichtig zijn verhaal. Ik merkte dat hij zich totaal niet kon concentreren en moest alles steeds blijven herhalen. Hij zat totaal stuk. Een intelligente man die totaal gebroken was en die het systeem waarin hij terecht was gekomen totaal niet snapte. Ik vertelde Marco wat hij moest doen en wat wij van hem verwachtten. Hij vroeg me waarom we hem hielpen. “Omdat ik niet kan accepteren dat in Nederland, mijn land, mensen op straat worden gezet vanwege het ontbreken van een stukje papier”. Marco keek me aan en barstte in huilen uit. “Ik kan me niet veel van dit gesprek herinneren, maar deze opmerking zal ik nooit meer vergeten”, zei hij.

Marco voerde zijn administratie in een boekhoudsysteem. Daarna maakte Over Rood een jaarrekening voor hem zodat hij een bijstandsuitkering aan kon vragen. Alles bij elkaar zijn we daar 4 uur mee bezig geweest. Inmiddels is de uitkering toegewezen en kan Marco met zijn gezin de draad weer oppakken.

Dit is helaas geen uitzondering…

Ik vind het nog steeds ongelooflijk dat het je in Nederland kan gebeuren dat je je dagelijks bestaan kwijtraakt omdat je eenvoudig weg niet in staat bent alle jaarrekeningen van een bedrijf dat niet meer bestaat aan te leveren. Helaas blijkt dit regelmatig voor te komen. Deze casus is voor Over Rood inmiddels geen uitzondering meer.

Het verhaal van Bas

‘Ik verenig twee talenten in me, talenten waarvan de meeste mensen vinden dat ze elkaar uitsluiten: creativiteit en techniek. Ik ontwerp websites en gebruik m’n technische kennis om zo’n site slim op te zetten en soepel te laten functioneren. Ik werk graag direct samen met m’n opdrachtgevers. In co- creatie komen we met elkaar tot de meest onverwachte oplossingen. Omdat niemand beter dan een opdrachtgever natuurlijk weet hoe hij z’n klanten moet benaderen. En wat hij hen wil vertellen. Ik bedenk vervolgens hoe je die informatie het beste kunt vertalen naar een bijzonder ontwerp en een logische functionaliteit’. Lees het verhaal van Bas.

Als ZZP’er alle ruimte

Al voor mijn studie aan de HKU (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht) begon ik spelenderwijs met websites bouwen. Zocht een opleiding waar ik mijn twee talenten kon samenbrengen. Dat werd Interaction-design. Nadat ik was afgestudeerd heb ik eerst een aantal jaren bij een gerenommeerd bureau gewerkt. Maar daar kon ik maar één van m’n talenten inzetten. Dat vond ik uiteindelijk niet bevredigend. Dus toen ik voor mezelf begon, gaf ik zowel de ontwerper als de techneut in mij weer alle ruimte.

Ieder zijn specialisme

Zo’n werkproces is prettig en bevredigend. Voor beide partijen. Er zit geen ruis op de lijn. Waardoor je keer op keer tot bijzondere resultaten komt. Tot compleet andere oplossingen dan wanneer je op de meer traditionele manier de zaken aanpakt. Wanneer je dus met meerdere partijen samenwerkt. Iedereen keurig z’n eigen specialisme heeft. En de klant op afstand staat. Zo heb ik een paar jaar gewerkt, veel geleerd, maar wat ik nu doe is zoveel leuker. Geeft zoveel meer energie.

Laag uurtarief

Mijn uurtarief is altijd lager geweest dan van de grote, gevestigde bureaus. Maar dat waren mijn kosten toen ook. Veel had ik, toen ik voor mezelf begon, niet nodig. Een computer en een kamer voldeden. Zo is het jaren gegaan. Mijn klanten waren meestal kleine bedrijfjes. Vaak creatieve start-ups en pioniers die uit mijn eigen netwerk voortkwamen.

Kindje op komst

Maar sinds kort zijn de omstandigheden drastisch veranderd. Ben ik gaan samenwonen. Is er een kindje op komst. Wil ik niet meer vanuit huis werken. En wil ik vooral de zaken professioneler aanpakken. Heb een bijzondere ruimte gevonden. Op een unieke locatie. Een verzamelgebouw aan het water waar meerdere creatieve bedrijven binnenkort onderdak vinden. Eerst zitten we nog in containers, maar over een paar jaar is het echte gebouw gereed. Zodra ik niet meer van huis uit werk, wordt alles een stuk serieuzer. Wil ik me breder oriënteren. Ook Apps gaan bouwen. En wat andere klanten gaan aantrekken. Maar hoe vind je die? En is het mogelijk ook straks met hen in co-creatie te werken? Het zijn een paar van de vragen waar ik mee zit. Maar mijn belangrijkste hang-up is dat mijn vaste kosten nu gaan stijgen. Elke maand de huur kunnen opbrengen en een inkomen verdienen. Dat vergt een andere aanpak. Meer discipline. Meer duidelijkheid. Meer structuur. Meer ondernemerschap.

Uit de problemen blijven

De dienstverlening hier is flexibel, zodat ik altijd mijn specifieke vragen kan inbrengen. Ik heb nooit financiële problemen gehad. En die wil ik dankzij dit programma ook straks dus niet hebben. Ik wil vanaf het begin goed financieel inzicht hebben. Precies weten wat mijn mogelijkheden zijn. Me niet door onverwachte situaties laten overvallen. Ik wil naast een goede ontwerper en slimme techneut, ook een succesvol ondernemer worden. Ook die kant in mezelf gaan ontwikkelen. Niet twee, maar drie tegenstrijdige zaken met elkaar verenigen.’

Bert Rorije

Verhaal van Bert

“Ik help ondernemers, bedrijven en start-ups om scherp aan de wind te varen. Alles uit zichzelf en de organisatie te halen. Te focussen, duidelijke keuzes te maken, niet te kijken naar wat anderen doen, wat hoort, of gebruikelijk is, maar hun eigen weg te kiezen. De eigen droom na te jagen. Om dat goed te kunnen moet ik buitenstaander blijven. Weliswaar betrokken zijn, maar tegelijkertijd afstand houden.”

Organisaties met een maatschappelijke missie hebben mijn voorkeur. Omdat ik ervan overtuigd ben dat money- en meaning-bedrijven en social business-organisaties, oftewel bedrijven die kapitalistische principes paren aan maatschappelijke relevantie, de toekomst hebben. Omdat bij non-profit organisaties idealisme vaak samengaat met vrijblijvendheid en commerciële bedrijven vooral gefocust zijn op aandeelhouderswaarde en/of winstmaximalisatie. Terwijl de samenleving juist baat heeft bij daadkracht, genoeg heeft van mensen en organisaties die alleen maar bezig zijn met zichzelf en/of zo veel mogelijk geld verdienen.

Tussen alle start-ups en organisaties die ik mag helpen, heeft Over Rood een speciaal plekje. Omdat de oprichters bij de ontwikkeling de moed hadden alle conventies overboord te gooien. De uiterste consequentie uit hun droom te trekken. Alles ondergeschikt te maken aan dat wat hen voor ogen stond: het helpen van zoveel mogelijk Zzp’ers met financiële problemen.

Maar ik heb ook iets speciaals met Over Rood omdat ik in mijn directe nabijheid veel leed zie. Getalenteerde mensen, zielsverwanten, gerespecteerde collega’s, die het in deze economisch barre tijden niet redden. Door calculerende en opportunistische opdrachtgevers tegen elkaar worden uitgespeeld.Waardoor ze eerst hun zelfvertrouwen verliezen, en uiteindelijk alles. Tot en met hun huis en spaarcentjes aan toe. Ik zie hoe kwetsbaar deze groep is. Deze hardwerkende professionals die voor anderen de klappen van een haperende economie opvangen, en als ze in de problemen komen door niemand geholpen worden. Ik zie hoe gepassioneerd deze mensen met hun vak bezig zijn, hoe gedreven ze voor hun opdrachtgevers in de weer zijn, zelfs zo dat ze hun eigenbelang uit het oog dreigen te verliezen. Het voelde daarom als een voorrecht Over Rood te helpen deze groep te hulp te komen.

Bovendien was de manier waarop de oprichters van Over Rood de Zzp’ers wilden helpen, de zelfredzaamheid die de kern van de aanpak zou worden, in lijn met waar ik zelf voor sta. De manier waarop ik ondernemers coach, begeleid en spiegel; workshops geef, studenten op de KABK (koninklijke Academie van Beeldende Kunsten) aanmoedig om alles uit zichzelf te halen: de overeenkomsten zijn zo groot.

Net als de oprichters van Over Rood, geloof ook ik in de kracht van de groep. Mensen die er voor elkaar zijn, elkaar helpen, energie geven, over en weer spiegelen; al die opgetelde kennis, kunde en talenten die wordt ingezet om problemen op te lossen en stappen te zetten; de rol van een goede coach in zo’n proces, iemand die voor de veiligheid in de groep zorgt, de juiste vragen stelt, een ieder uitdaagt en enthousiasmeert.

Net als de oprichters, kon ook ik veel van mezelf kwijt in Over Rood. We hebben tijdens de ontwikkeling veel met elkaar gespard, van elkaar geleerd, zijn net zolang doorgegaan tot de uitgangspunten van Over Rood helder waren. Scherp en concreet.

Over Rood was dus niet alleen het kindje van twee opdrachtgevers, maar ook een heel klein beetje van mij. Nooit was ik zo weinig buitenstaander. Bewaarde ik zo weinig afstand. Kon ik zoveel van mezelf kwijt. Over Rood is nu bijna klaar. Niet meer van ons. Alleen nog van Zzp’ers met schulden. Van ondernemers die elkaar helpen om hun problemen te boven te komen, weer in hun kracht te komen, een nieuw toekomstperspectief te krijgen, weer te kunnen dromen, gelukkig te worden.’

Gijs van Arken

Verhaal van Gijs

“Ondanks dat het mijn beroep is, ik een gecertificeerde schuldhulpverlener ben, zal dit werk nooit routine voor me worden. Daarvoor ben ik, ondanks mijn management-achtergrond, toch teveel een gevoelsmens. Dit werk raakt me diep. Elke keer opnieuw. Al dat verdriet, die onmacht, spanning, stress. Wat schulden hebben met mensen kan doen, hoe sommigen er aan onderdoor dreigen te gaan. Het laat me niet onberoerd. Gaat onder m’n huid zitten.”

Er is zo weinig geregeld voor Zzp’ers met schulden. Ik heb me er in verdiept en me er over verbaasd. Juist omdat deze groep zo kwetsbaar is, zo makkelijk in de problemen kan komen. Zeker nu, met de recessie, waar zij als eerste de klappen van de economische neergang opvangen. Er hoeft maar iets te gebeuren, een opdrachtgever met minder werk, met betalingsproblemen of die failliet dreigt te gaan, en ze komen al op een hellend vlak terecht. Bovendien worden ze in deze tijd ook nog eens door opdrachtgevers tegen elkaar uitgespeeld. Geacht voor steeds lagere bedragen hetzelfde werk doen. Komen zo langzaamaan in een neerwaartse spiraal terecht. Het inkomen wordt steeds wat minder. Tot er op een gegeven moment zelfs geen geld meer is voor bijscholing of een nieuwe computer. Zij hun spaargeld gaan aanspreken. Maar ook dat is eindig. En wat dan?

Wanneer besluit je dat het welletjes is geweest? Het zo niet langer kan? Ondernemers gaan vaak te lang door. Omdat ze optimistisch zijn. Blijven hopen op betere tijden. Op nieuwe kansen en mogelijkheden. Soms tegen beter weten in. En dan staat op een dag opeens de deurwaarder op de stoep en begint een lange lijdensweg.

En dit zijn dan nog maar de ‘gewone’ gevallen. Er zijn ook mensen die worden opgelicht, teveel schulden hebben gemaakt, niet goed op de centjes hebben gelet of privé in de problemen zijn gekomen door ziekte, scheiding en/of dalende huizenprijzen. Veel kleine ondernemers die bij ons aankloppen zijn alles kwijt. Hun inkomen, spaargeld, alles. Ze kunnen geen kant meer op. Voor een particulier is het al geen pretje door een schuldhulpverleningstraject te gaan, maar als Zzp’er ben je helemaal de pineut.

De informatie voor deze groep is summier. Organisaties waar deze groep voor hulp kan aankloppen zijn versnipperd. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd. Beleven teleurstelling op teleurstelling. Bovenop alle ellende waar ze al doorheen zijn gegaan. En uiteindelijk staan ze met lege handen. Vinden geen hulp. Worden niet geholpen.

Deze verontrustende constatering was voor mij de drijfveer om samen met Peter van Bergen Over Rood te beginnen. We hebben ons vooraf goed georiënteerd. Zijn zelfs naar Bangladesh afgereisd. Hebben gekeken hoe het microkrediet daar functioneerde. Hoe ze dat aanpakten. De compacte centrale organisatie die lokale vestigingen faciliteert. De lokale vestiging die haar klanten alle vrijheid geeft om zelf, in onderling overleg, hun eigen zaakjes te regelen. Vooral die zelfredzaamheid sprak ons aan. Omdat mensen die elkaars problemen oplossen, zoveel sterker staan, zoveel gemotiveerder zijn. Zoveel meer kans hebben om te slagen.

Op dezelfde manier konden we Zzp’ers met schulden helpen. Konden deze mensen elkaar helpen. Van oorsprong ben ik bedrijfskundige. Was jarenlang procesmanager. De structuur van zo’n organisatie opzetten was een kolfje naar m’n hand. Daarnaast vind ik het prettig op de achtergrond te opereren. Anderen te faciliteren. Hen helpen in hun kracht te komen. Te zien schitteren. Bovendien help ik graag mensen die het even tegen zit. Die een steuntje in de rug nodig hebben om weer verder te kunnen. Bij Over Rood kwam alles bij elkaar. Viel alles op z’n plek. Daarom is over Rood is helemaal mijn ding.’

Peter van Bergen

Verhaal van Peter

‘Ik ben altijd ondernemer geweest. Was verantwoordelijk voor IT en financiën bij het bedrijf dat ik mede oprichtte. Toen ik daar vertrok, en even met mijn tijd geen raad wist, zag ik in de bibliotheek een briefje waarop het Rode Kruis vrijwilligers zocht. Ik help graag anderen. Vind dat je mensen die in de problemen zijn gekomen te hulp moet komen. Omdat zoiets ons allemaal kan overkomen. Na een korte cursus stond ik al snel op de stoep van mijn eerste probleemgeval.’

Wat ik daar aantrof, heeft me diep geraakt. Zal ik nooit meer vergeten. Een bange, schichtige en ontredderde man. Iemand die al lang niet meer buiten was geweest. Zichzelf had opgesloten in z’n huis. De gordijnen gesloten hield. En zeven jaar ongeopende post had verzameld. Maar hij was niet het enige schrijnende geval waar ik die eerste tijd mee te maken kreeg.

Ik besefte dat mijn financiële kennis lang niet voldoende was om deze mensen te helpen. Ontdekte dat mensen met schulden ook vaak sociale en psychische problemen hebben. Dat schulden en verslaving veel met elkaar gemeen hebben. De kans op herhaling dus groot is. Daarom begreep ik niet waarom de meeste schuldhulpverleners de schuldenaren alle zorg uit handen nemen. Zo leren ze niet van hun fouten. Kan het een volgende keer weer gebeuren.

Ik zag in de media steeds vaker berichten over mensen met financiële problemen. Of ik was er nu meer op gespitst, dat kan natuurlijk ook. Vooral onder Zzp’ers was er veel leed. Mensen die onder de armoedegrens leefden. De controle over hun leven waren verloren. Maar die, in tegenstelling tot particulieren, door geen enkele instantie geholpen werden.
Op een congres hoorde ik de econoom en nobelprijswinnaar Muhammed Yunus spreken. De grote man achter het microkrediet. Hij vertelde hoe hij met Grameen Bank een commerciële aanpak combineerde met sociale en maatschappelijke relevantie. Hoe deze twee uitersten, die elkaar ogenschijnlijk uitsluiten, elkaar kunnen versterken. Ik reisde met een collega van Het Rode Kuis naar Bangladesh. We spraken met medewerkers van de bank. Gingen de provincie in, naar afgelegen dorpjes. Praatten daar met vrouwen die microkrediet ontvingen, die met dat geld bedrijfjes hadden opgezet. En kwamen erachter waarom microkrediet zo’n succes was.

Over alles was goed nagedacht. Tot de kleinste details. Het netwerk van de bank was fijnmazig. Strekte zich uit tot de verste uithoeken van het land. Maar wat vooral bijzonder was, was dat deze vrouwen zelf verantwoordelijk waren voor de krediettoekenning. In onderling overleg kansen en mogelijkheden bespraken, en collectief beslisten wie er voor krediet in aanmerking kwam. En de bank faciliteerde slechts.

Onze ideeën waren bevestigd. Zzp’ers met financiële problemen kunnen elkaar helpen. De wijsheid van de groep gebruiken om elkaars problemen op te lossen. Wij moesten een organisatie opzetten die dit faciliteert. Die zorgt voor het proces, draaiboeken, programma’s, coaches en locaties. Op de terugvlucht schreef ik de definitieve versie van het plan voor de franchiseorganisatie die de naam ‘Over Rood’ zou krijgen. En mijn reisgenoot deed mee, werd mijn partner in dit avontuur.

We moesten echter nog één hindernis nemen: bijna iedereen vindt het vervelend z’n administratie bij te houden Terwijl dat juist cruciaal is om inzicht te hebben in je financiële situatie. Om de juiste beslissingen te kunnen nemen. Bovendien kijkt elk boekhoudprogramma achteruit, doet verslag van de afgelopen tijd. Geen enkel programma kijkt vooruit, kan budgetteren. Waar we ook zochten, nergens vonden we een programma waarmee Zzp’ers een financiële planning kunnen maken en tegelijk hun administratie kunnen bijhouden. Dus schreef ik het zelf. Een simpel en intuïtief programma. Waar iedereen mee kan en wil werken. En bij de Grameen Bank in Bangladesh konden ze het voor ons bouwen. Over Rood was geboren.’

Search
Generic filters